Schrijven

De storm voorbij, welkom orkaan?

Het is alsof ik een zee van herinneringen heb gemaakt, die nu als een vloedgolf over me heen spoelen. Waar ik voorheen rustig dobberde in een redelijk kalme waterkolom, spoelt nu de ene na de andere golf over me heen. Ik heb geen controle over de volgorde en intensiteit waarop de herinneringen zich aandienen.  Sommige dienen zich kalm aan, andere dringen hard en scherp binnen op momenten waarop het totaal niet uitkomt. De machteloosheid viert zijn zege. Ik onderga mijn lot, zoals bijna iedereen dit lot ondergaat. Er is geen ontkomen aan; je ouders die gaan. Nu overleeft sterven, altijd.

Ik vecht, probeer de positiviteit op te zoeken, houd me vast aan de momenten met mijn kinderen. En dat lukt, vaak. Soms ook niet. Dan komt het gevoel zoals het komt en heb je het maar te slikken. Je doet er niks tegen.

Het is alsof de stroom herinneringen me iets probeert te vertellen. Maar wat? Ze dienen zich zo snel aan en met zo’n intensiteit dat ik me er het grootste deel van de tijd geen raad mee weet. Ik wil wel, ik wil heel graag, ik wil zo graag begrijpen waar ze voor dienen en waarom ik de gedachten heb die ik heb, maar het lukt me niet om ze tot een zinnige gedachtengang te smeden. Het lijkt niet mijn redenering te zijn, maar die van een tweede mij. Een mij waarvan ik me een hele poos onbewust ben geweest. Die mij wil me nu iets vertellen, maar spreekt alleen de taal van mijn verzamelde herinneringen.

2 Reacties

  1. Ik ben nog teveel aan het schuilen om de storm los te laten.

    Vriendelijke groet,

Reageren is niet mogelijk

Theme by Anders Norén